Gucin

Gucin to stacja pośrednia na linii kolejowej nr 34 zlokalizowana na jej północnym odcinku. Choć była jedną z wielu wyróżniała się nietypowym układem torowym, architekturą i otoczeniem.

Historia

Przystanek kolejowy Gucin to nieczynny punkt eksploatacyjny na linii kolejowej nr 34 (Ostrołęka – Siedlce), zlokalizowany w miejscowości Gucin, w powiecie ostrołęckim (województwo mazowieckie).
Powstanie tej stacji wiąże się z budową połączenia kolejowego między Ostrołęką a Siedlcami. W okresie II Rzeczypospolitej (lata 1920–1939) stacja administracyjnie należała do województwa białostockiego. Wokół infrastruktury kolejowej rozwinęła się niewielka osada, licząca w 1921 roku 39 mieszkańców.
Stacja umożliwiała krzyżowanie składów na jednotorowej linii oraz prowadzenie działalności towarowej. Poza torem głównym i dodatkowym istniał tu tor boczny z placem rozładunkowym. Kluczowym elementem funkcjonowania stacji był sezonowy rozładunek i załadunek płodów rolnych – transportowano stąd przede wszystkim buraki cukrowe dostarczane przez okolicznych rolników do cukrowni.
Wraz z transformacją ustrojową i spadkiem rentowności lokalnych połączeń, stacja traciła na znaczeniu. Ruch pasażerski został ostatecznie wstrzymany 31 marca 1993 roku a dzień później przystanek oficjalnie zamknięto. W przeciągu kilku następnych lat zlikwidowano tor dodatkowy nr 3 i w takim stanie stacja trwała aż do roku 2012 gdy zlikwidowano charakterystyczny budynek poczekalni oraz pozostałe budynki przystacyjne – magazyn oraz toaletę. Dwa lata później kasacji uległy semafory kształtowe a przyroda upomniała się o odebraną jej przed laty własność.

Zdjęcie lotnicze stacji Gucin pochodzące z 1967 roku, pochodzące ze zbiorów GUGiK.

---

Stan obecny

Stacja Gucin posiadała jeden tor główny, jeden tor główny – dodatkowy (po prawej stronie) oraz jeden tor rozładunkowy (po lewej). Pomiędzy torem głównym i rozładunkowym ulokowano długi na 200 metrów peron ziemny z krawędzią betonową. W środkowej części peronu znajdowała się poczekalnia oraz nastawnia umieszczona w bardzo charakterystycznym, drewnianym budynku, którego elewację wykonano z eternitu. Poza budynkiem poczekalni na peronie umieszczono także magazyn oraz publiczne toalety zaś nastawnia wykonawcza ulokowana była na wysokości rozjazdu nr 2 na północnej głowicy stacji (po lewej stronie).
Stacja posiada dość charakterystyczny układ torowy, który ciężko pomylić z jakąkolwiek inną na Polskiej kolei. Dwa tory stacyjne oddzielone były od toru rozładunkowego szerokim peronem, pomiędzy północną głowicą rozjazdową a semaforem wjazdowym od strony Ostrołęki znajdował się niecodziennej konstrukcji most nad rzeką Orz zaś cała południowa głowica stacji była jednym, długim, dość ciasnym łukiem.
Dziś po stacji pozostał tylko wciąż używany tor główny, nieczynny tor rozładunkowy oraz coraz bardziej zarośnięty peron.

---

Ostatni rozkład jazdy

Kierunek	Odjazdy
Małkinia	9:40, 16:00, 21:00
Ostrołęka	6:40, 13:10, 18:48

---

Lokalizacja stacji:

---

Schemat drogowy stacji

Schemat drogowy stacji początków jej istnienia zamieszczony na stronie bazakolejowa.pl

---

Ciekawostki

Katastrofa z 17 czerwca 1989 roku
To najpoważniejszy i najtragiczniejszy pod względem logistycznym incydent na stacji Gucin. Doszło do niego wczesnym rankiem, o godzinie 4:38. Pociąg towarowy relacji Siedlce – Ostrołęka (prowadzony przez lokomotywę ST44, zwaną popularnie „Gagarinem”, ciągnący aż 39 wagonów załadowanych węglem) zbliżał się do stacji z prędkością 65 km/h. W tym samym czasie na terenie stacji Gucin inna lokomotywa ST44 (z obsługi MD Ostrołęka) wykonywała manewry przetaczania pojedynczego wagonu towarowego. Składy znalazły się na jednym torze i w wyniku pominięcia sygnału Sr1 „STÓJ!” przez maszynistę z Siedlec doszło do katastrofalnego zderzenia czołowego. Siła zderzenia składu ważącego około 3000 ton ze 116-to tonową lokomotywą była potężna. Całkowitemu zniszczeniu i rozpruciu uległo około 100 metrów torowiska. Obie lokomotywy ST44 oraz jeden z wagonów zostały natychmiast zakwalifikowane do kasacji, ponieważ ich ramy zostały trwale uszkodzone. Węgiel z wagonów zasypał całą stację. Choć samo zderzenie pociągów nie przyniosło ofiar śmiertelnych w załogach, fatum nad Gucinem dopełniło się chwilę później. Podczas skomplikowanej i pośpiesznej akcji usuwania skutków katastrofy oraz podnoszenia zmiażdżonych maszyn, na miejscu doszło do kolejnego, nieszczęśliwego wypadku z udziałem robotnika kolejowego, który zakończył się tragicznie.

Katastrofa z lat 70-tych
Zdarzenie to miało miejsce w drugiej połowie lat 70. w trakcie rutynowych prac przeładunkowych buraków cukrowych. Na torze rozładunkowym stał uformowany skład węglarek obsługiwany przez lokomotywę serii ST44. W tym samym czasie od strony Ostrołęki nadjeżdżał pociąg towarowy prowadzony lokomotywą tej samej serii. Na skutek błędnego ułożenia drogi przebiegu przez personel stacyjny (rozjazd nr 2 w położeniu „jazdy na ostrze” – w kierunku toru rozładunkowego nr 2), nadjeżdżający skład z pełną prędkością wjechał na plac rozładunkowy. Skutkiem zderzenia obie lokomotywy zostały uszkodzone a wagony uległy spiętrzeniu. Skala zniszczeń była tak potężna, że Zakłady Naprawcze Taboru Kolejowego uznały ich odbudowę za niemożliwą – obie maszyny zostały pocięte na złom. Cudownym zrządzeniem losu, pomimo ogromnych strat materialnych, nikt z drużyn trakcyjnych nie zginął.

---

Galeria

---

Źródła:
atlaskolejowy.net, bazakolejowa.pl, wikipedia.org, eostroleka.pl