Jarnuty

Przystanek osobowy Jarnuty został wybudowany w surowym, utylitarnym stylu funkcjonalnym (minimalizmie infrastrukturalnym), charakterystycznym dla masowej architektury kolejowej późnego okresu PRL oraz początku lat 90. XX wieku. Projekt obiektu podporządkowano wyłącznie celom praktycznym, rezygnując z jakichkolwiek detali.

Informacje podstawowe

Typ: przystanek osobowy
Lokalizacja przystanku: linia nr 34, kilometr 9,700
Ilość peronów: 1
Długość peronu: 200 m.
Szerokość peronu: ok 3 m.
Nawierzchnia: płyty betonowe
Ilość krawędzi: 1
Zadaszenie peronów: brak
Oświetlenie peronów: lampy rtęciowe
Dojście do peronu: droga gruntowa

Status: nieczynny

Okiem maszynisty — *Rok 2021. Przystanek osobowy Jarnuty okiem maszynisty.*

Kalendarium

1991 – uruchomienie przystanku
1993 – zawieszenie ruchu pasażerskiego
09.2012 – rozbiórka budynku poczekalni

Historia

Przystanek Jarnuty utworzono na linii kolejowej nr 34 (odcinek Ostrołęka – Małkinia). Choć samą linię otwarto dla ruchu już 12 lipca 1893 roku, przez niemal wiek pociągi nie zatrzymywały się w tym miejscu. Przystanek osobowy wybudowano dopiero na samym początku lat 90. XX wieku w odpowiedzi na lokalne zapotrzebowanie transportowe mieszkańców. Powstał wówczas jeden peron usytuowany na nasypie oraz prosty, murowany budynek mieszczący poczekalnię i okienko kasowe.
Budowę przystanku można określić jako „czyn społeczny”. PKP zdecydowały się na utworzenie w tym miejscu przystanku osobowego po wielokrotnych wnioskach okolicznych mieszkańców a sama infrastruktura została wybudowana z udziałem „lokalsów”.
Sukces mieszkańców okolicznych miejscowości w walce o swój kawałek kolei niedługo potem przerodził się w zawód i poczucie walki o przysłowiową gruszkę gdyż już niecałe dwa lata po uruchomieniu przystanku ruch na linii został zawieszony a infrastruktura utknęła w swojej nijakości na długie lata. Przystanek przetrwał do dziś w praktycznie niezmienionej formie. Poza rozebranym w 2012 roku budynkiem poczekalni do dziś nie zmieniło się tu nic.

Stan obecny

W chwili obecnej przystanek istnieje w formie niemal identycznej w jakiej został wybudowany. Jeden, długi, dwustumetrowy peron z betonową krawędzią, wyłożony betonowymi płytami stopniowo zarasta trawą a latarnie oświetleniowe rdzewieją. Po rozebranym budynku dworca niestety pozostały już tylko fundamenty.