Gocły

Gdyby poszukać najbardziej nielogicznego, najbardziej odludnego, najbardziej niedorzecznego, najbardziej bezsensownego peronu jaki powstał na linii z Ostrołęki do Siedlec byłby to zapewne peron na przystanku osobowym Gocły.

Informacje podstawowe

Typ: przystanek osobowy
Lokalizacja przystanku: linia nr 34, kilometr 18,040
Ilość peronów: 1
Długość peronu: ?.
Szerokość peronu: ?
Nawierzchnia: ziemna
Ilość krawędzi: 1
Zadaszenie peronów: brak
Oświetlenie peronów: lampy rtęciowe
Dojście do peronu: droga gruntowa

Status: nieczynny

Dworzec "Gocły" — *Rok 2010. Budynek poczekalni w Gocłach. Widok od str. Gucina. Fot.: Paweł M.*

Kalendarium

1941 – 1945 – mijanka
1951 – uruchomienie przystanku
31.03.1993 – zawieszenie ruchu pasażerskiego
? – rozbiórka poczekalni

Historia

Choć cała linia kolejowa z Małkini do Ostrołęki została oddana do oficjalnego użytku 12 lipca 1893 roku w celach strategiczno-militarnych Imperium Rosyjskiego, w początkowych wykazach punktów eksploatacyjnych Gocły nie figurowały jako stałe miejsce odprawy pasażerów. Pociągi pokonywały wówczas szlak bez regularnego postoju w tej lokalizacji, służącej głównie jako element infrastruktury strategicznej nowo wytyczonej jednotorowej trasy o szerokim rozstawie szyn (1524 mm).
Kluczowa zmiana dla infrastruktury w tym miejscu nastąpiła w okresie II wojny światowej. W 1941 roku niemieckie władze okupacyjne (Koleje Wschodnie – Ostbahn) zdecydowały o zorganizowaniu w Gocłach mijanki wraz z nastawnią dysponującą (ulokowaną w km 18,557, nieco na południe od dzisiejszego przystanku). Miało to na celu zwiększenie przepustowości strategicznego szlaku w kierunku frontu wschodniego. Powstał wówczas również murowany budynek stacyjny, który po wojnie przez dekady pełnił różne funkcje techniczne i mieszkalne (pusty obiekt przetrwał aż do początku XXI wieku).
Po przejęciu infrastruktury przez Polskie Koleje Państwowe (PKP) w 1945 roku znaczenie punktu uległo redefinicji. Do końca wojny obiekt funkcjonował jeszcze formalnie jako mijanka, jednak w latach powojennych przekształcono go w klasyczny przystanek osobowy. Oficjalnie Gocły jako przystanek dla pociągów lokalnych pojawiły się w państwowym rozkładzie jazdy na przełomie zimy 1951 i 1952 roku. Przez kolejne cztery dekady przystanek służył lokalnej społeczności, umożliwiając codzienne dojazdy do pracy i szkół w Ostrowi Mazowieckiej oraz Ostrołęce.
Wraz z kryzysem gospodarczym przełomu lat 80. i 90. oraz gwałtownym odpływem pasażerów na rzecz komunikacji autobusowej, PKP zaczęło drastycznie ograniczać ofertę przewozową na trasach lokalnych. 31 marca 1993 roku podjęto decyzję o całkowitym zawieszeniu regularnego ruchu pasażerskiego na linii Ostrołęka – Małkinia i z tym dniem przystanek osobowy Gocły de facto przestał funkcjonować dla pasażerów.
Przystanek osobowy w Gocłach podobnie jak Borki Siedleckie, Bielany Podlaskie, Telaki czy Biel, Jarnuty i Daniszewo powstał po II Wojnie Światowej. I spośród tych wszystkich przystanków jego istnienie najbardziej nie miało sensu. Bo o ile pozostałe przystanki na linii powstały, by zapewnić transport okolicznym mieszkańcom do Siedlec i Ostrołęki o tyle Gocły powstały dla nikogo i w najbardziej bezsensownym miejscu jakie można było wybrać. Podczas gdy pozostałe przystanki ulokowane były na obrzeżach choć małych to jednak miejscowości to przystanek Gocły powstał w oddaleniu o ponad pół kilometra od dwóch osad liczących raptem kilkanaście domów.

Stan obecny

W chwili obecnej przystanek istnieje, choć odnalezienie go nie jest proste. Budynek poczekalni – jedyny charakterystyczny obiekt w Gocłach został rozebrany, podobnie jak oświetlenie peronów. Jedyne, co wskazuje na faktyczne przeznaczenie tego miejsca to zarośnięty bujną roślinnością peron z miejscami widoczną jedynie jego krawędzią.