Biel

Biel to jeden z najbardziej urokliwych przystanków kolejowych w ciągu linii nr 34. Do dziś, choć nieczynny jest utrzymywany przez mieszkańców w stanie jakiego pozazdrościła by mu niejedna stacja.

Informacje podstawowe

Współrzędne: 52.77178511350981, 21.94476127624512
Typ: mijanka (1916 – 1919, 1940 – 1945)
przystanek osobowy (od 1958)
Lokalizacja mijanki: linia nr 34, kilometr 41,207
Lokalizacja przystanku: linia nr 34, kilometr 41,370
Ilość peronów: 1
Długość peronu: 200 m.
Szerokość peronu: ?
Nawierzchnia: ziemna
Ilość krawędzi: 1
Zadaszenie peronów: brak
Oświetlenie peronów: lampy rtęciowe
Dojście do peronu: droga gminna

Status: nieczynny

*Rok 2010. Nieczynny przystanek pasażerski Biel.*

Kalendarium

15.10.1916 – otwarcie stacji Bjel
1919 – mijanka znika z map
1940 – odbudowa mijanki
1945 – rozbiórka mijanki
1958 – otwarcie przystanku osobowego
31 marca 1993 – zamknięcie przystanku

Historia

Najstarszy wskazany zapis dotyczący przystanku pochodzi z okresu niemieckiej okupacji ziem Królestwa Polskiego podczas I wojny światowej. Według Atlasu Kolejowego Biel uruchomiono 15 października 1916 r. i do roku 1919 punkt funkcjonował pod nazwą Bjel. Nie zachowały się niestety żadne informacje, czy Bjel była stacją czy przystankiem pasażerskim. Zarówno data oddania obiektu do użytku (1916 rok – pierwsza wojna światowa) jak i lokalizacja obiektu (na podstawie rozkładów jazdy z 1919 roku) wskazująca miejsce, gdzie 20 lat później istniała mijanka sugerują, że Bjel od początku była stacją – mijanką. W okresie I Wojny Światowej po zajęciu terenów Królestwa Polskiego armia niemiecka budowała na linii z Ostrołęki do Małkini dodatkowe mijanki w celu choćby usprawnienia ruchu transportów wojskowych. Bjel była prawdopodobnie mijanką podobnie jak Gocły czy Daniszewo. Po wojnie jednak punkt ten zniknął (podobnie jak wspomniane wcześniej Gocły i Daniszewo) z rozkładów jazdy i rok 1919 jest ostatnim, w którym wykazywane są postoje pociągów pasażerskich w tym miejscu.
Mijanka powraca do żywych w latach okupacji niemieckiej 1940 – 1945 kiedy to Generalna Dyrekcja Kolei Wschodniej odtwarza stacje – mijanki z pierwszej wojny światowej. Mijanka Biel zostaje wybudowana w lesie, nieco na północ od obecnego przystanku, z nastawnią dysponującą w kilometrze 41,207. Do dziś istniej w tym miejscu drewniany budynek mogący być niegdyś wspomnianą nastawnią.
Sam układ torowy mijanki całkiem nieźle ukazuje zdjęcie lotnicze wykonane przez Luftwaffe w 1944 roku, zamieszczone na portalu fotopolska.eu.
Właściwy, istniejący dziś przystanek powstaje w roku 1959. Wybudowany zostaje tu dość długi, prawie 200 metrowy peron ziemny i murowany budynek poczekalni. Peron obsługuje pociągi osobowe aż do roku 1993 kiedy to ruch na linii zostaje zawieszony całkowicie. „Zamrożony” przystanek choć nie obsługuje już pasażerów istnieje w praktycznie niezmienionej formie do dziś. Od 1993 roku przeznaczenie zmienił tylko budynek dworca będący dziś prywatnym domem zaś latarnie oświetleniowe peronu zostały zdemontowane.

Zdjęcie lotnicze z 1944 pokazujące mijankę Biel. Fot.: fotopolska.eu

Stan obecny

W chwili obecnej przystanek istnieje praktycznie nienaruszony. Brakuje tylko lamp oświetleniowych a budynek poczekalni zmienił właściciela i stał się domem mieszkalnym.
Przystanek składa się z peronu ziemnego z krawędzią betonową, o długości około 200 metrów. Peron ulokowany jest po prawej stronie toru, równolegle do drogi wojewódzkiej nr 627 Sokołów Podlaski – Ostrołęka, w odległości około 30 metrów od niej. Dojście do peronów zapewnia przejazd kolejowy i droga gminna. Budynek poczekalni został zaadaptowany do celów mieszkalnych i znajduje się pomiędzy peronem a drogą wojewódzką. W bliskiej odległości od niego ulokowano także murowane, publiczne toalety i mały magazyn.
Jedyny ślad jaki pozostał po mijance z lat wojennych to drewniany budynek być może będący niegdyś nastawnią dysponującą. Budynek znajduje się po prawej stronie toru około 100 metrów przez początkiem peronu.