Podnieśno

Informacje podstawowe

Współrzędne: 52.27796872900195, 22.259324157629212
Lokalizacja: linia nr 55, kilometr 106,050
Typ: stacja pośrednia
Ilość torów:
– 1 główny
– 2 główne dodatkowe
– 2 rozładunkowe
– 1 wyciągowy
– 1 bocznica
Urządzenia SRK:
– zwrotnice ręczne, kluczowe
– semafory kształtowe
Ilość peronów: 1
Ilość krawędzi: 2
Długość peronu: 133 m.
Szerokość peronu: 5 m.
Nawierzchnia: ziemna
Zadaszenie peronów: brak
Oświetlenie peronów: niesprawne
Dojście do peronu: przejście przez tor

Status: nieczynna, w trakcie modernizacji

Kalendarium

21 lipca 1887 – otwarcie stacji
lata 70 XX wieku – powstaje bocznica “Prefabet”
31 marca 1993 – zawieszenie ruchu pasażerskiego
2004 – przekształcenie w ładownię
2004 – zamknięcie stacji / ładowni
2008 – demontaż urządzeń SRK i nastawni
2010 – rozbiórka budynku dworca
Lipiec 2024 – remont toru nr 3 oraz bocznicy “Solbet”
2026 – rewitalizacja stacji

Historia

Szerokotorowy szlak z Ostrołęki do Siedlec (o rozstawie szyn 1524 mm) oddano do użytku 21 lipca 1887 roku. W momencie otwarcia Podnieśno zostało sklasyfikowane jako przystanek. Jednak z powodu ogromnego znaczenia militarnego i konieczności mijania się składów, jeszcze w tym samym roku dobudowano drugi tor, a punkt szybko zyskał pełną infrastrukturę stacyjną. Wzniesiono wówczas charakterystyczny, drewniany budynek stacyjny kryty strzechą (później zastąpioną eternitem). Obiekt ten przetrwał aż 124 lata, będąc najstarszym budynkiem na całym szlaku.

W okresie międzywojennym Polskie Koleje Państwowe przejęły linię i przekuły tory na standardowy rozstaw europejski (1435 mm). Podnieśno funkcjonowało już jako pełnoprawna stacja kolejowa z rozbudowaną bocznicą.
Największy ruch stacja notowała w dekadach powojennych. Podnieśno obsługiwało nie tylko regularne pociągi pasażerskie (w tym składy dalekobieżne relacji Siedlce – Ostrołęka), ale przede wszystkim masowy ruch towarowy. Na stacji znajdowała się rampa wyładunkowa oraz duży magazyn, z którego korzystały lokalne zakłady rolnicze i pobliskie państwowe gospodarstwa, w tym późniejsze zakłady paszowe. Bezpieczeństwo ruchu zapewniały semafory kształtowe oraz dwie nastawnie sterowane ręcznie systemem pędniowym.
W latach 70. w Podnieśnie uruchomiono duży państwowy Zakład Betonów „PREFABET”, produkujący bloczki oraz płyty z betonu komórkowego. Ze względu na masowy charakter produkcji i konieczność dostarczania ogromnych ilości surowców (głównie piasku, cementu i wapna) oraz wywozu gotowych materiałów, zakłady te wyposażono w dedykowaną, rozwiniętą bocznicę kolejową odchodzącą od stacji Podnieśno.

Wraz z transformacją ustrojową znaczenie lokalnych linii kolejowych drastycznie spadło.
W 1993 roku z powodu nierentowności PKP podjęło decyzję o całkowitym zawieszeniu ruchu pasażerskiego na odcinku Siedlce – Sokołów Podlaski. Od tego momentu Podnieśno opustoszało, służąc sporadycznie jedynie pociągom towarowym. W 2004 roku nastąpiła formalna degradacja stacji. Została ona wykreślona z rejestru stacji i przekształcona w posterunek bocznicowy szlakowy, a niedługo potem zamknięta. W tym samym roku dokonano podziału dawnej linii – odcinek ten zyskał formalny numer linia kolejowa nr 55.
Po kilku kolejnych latach na sennej, opuszczonej stacji znowu zaczął postępować proces jej degradacji. W roku 2008 zdemontowano urządzenia SRK zaś w 2010 wyburzono ponad 100 – letni budynek dworca. Po stacji pozostał już tylko kompletny choć ogołocony z semaforów układ torowy.

Po dwudziestu latach całkowitego niebytu, w październiku 2024 roku PKP Polskie Linie Kolejowe sfinalizowały inwestycję o wartości ponad 2 milionów złotych. W ramach prac wyremontowano kilka torów i rozjazdów, co pozwoliło przywrócić ruch na bocznicy Podnieśno. Dzięki temu na bocznicę ponownie mogły wjechać pociągi towarowe (m.in. obsługiwane przez PKP Cargo), co otworzyło nowe możliwości logistyczne dla lokalnego zakładu produkującego materiały budowlane.

Stan obecny

W 2026 roku ruszyły zaawansowane, zasadnicze prace budowlane w ramach rządowego programu Kolej Plus. Całkowity budżet modernizacji linii Siedlce – Sokołów Podlaski wynosi 245,3 mln zł netto. Kontrakt realizuje konsorcjum firm ZRK-DOM Poznań, Trakcja SA oraz Intop Warszawa.

Dla samego Podnieśna, które w dokumentacji projektowej figuruje jako stacja towarowa / mijanka, zaplanowano następujący zakres makroskopowy:

1. Całkowita wymiana nawierzchni: Stare tory są kompleksowo demontowane. Układane jest nowe torowisko (szyny bezstykowe, betonowe podkłady) posadowione na nowej warstwie tłucznia, co docelowo podniesie prędkość pociągów na szlaku do 120 km/h dla składów pasażerskich.
2. Elektryfikacja szlaku: Projekt podstawowy zakłada postawienie słupów trakcyjnych oraz montaż sieci jezdnej prądu stałego 3 kV na całym odcinku, w tym nad torami głównymi stacji Podnieśno.
3. Nowoczesne systemy SRK (Sterowania Ruchem Kolejowym): Trwa montaż w pełni komputerowych urządzeń sterowania ruchem oraz nowoczesnych systemów zasilania trakcyjnego. Pozwoli to na zdalną obsługę ruchu na stacji i wyeliminuje konieczność fizycznej obecności dyżurnych w terenie (sterowanie przejmie Lokalne Centrum Sterowania).
4. Bezpieczeństwo na przejazdach: W sąsiedztwie stacji modernizowane są przejazdy kolejowo-drogowe, które zyskują samoczynną sygnalizację przejazdową (SSP) oraz oświetlenie strefowe.

Choć w ramach inwestycji PKP PLK buduje lub modernizuje nowoczesne, wysokie perony dostosowane do potrzeb osób o ograniczonej mobilności (wiaty, ławki, tablice informacyjne) w siedmiu lokalizacjach na trasie, Podnieśno w pierwszej kolejności zyska funkcję stacji towarowej oraz mijanki usprawniającej przepustowość. Obsługę pasażerską w rejonie gminy Suchożebry zabezpieczać będzie przede wszystkim przystanek w samych Suchożebrach.
Zgodnie z przyspieszonym harmonogramem, zasadnicze prace budowlane potrwają do IV kwartału 2027 roku, a regularne pociągi (w pierwszym etapie obsługiwane jeszcze trakcją spalinową przed pełnym uruchomieniem podstacji trakcyjnych) wrócą na linię nr 55 w III kwartale 2028 roku.

Opis stacji

Stacja Podnieśno zlokalizowana była w kilometrze 106,050 linii kolejowej nr 34(55) z Ostrołęki do Siedlec w oddaleniu od miejscowości Suchożebry oraz Podnieśno dokładnie o 1 kilometr.
Posiadała jeden tor główny oraz dwa tory główne – dodatkowe i dwa tory boczne – rozładunkowe. W centralnej części stacji, pomiędzy torem głównym nr 1 oraz torem głównym – dodatkowym nr 2 zlokalizowany był niski, wyspowy, dwukrawędziowy peron o długości 133 metrów oświetlony szeregiem latarni rtęciowych. Dojście do peronu zapewniało przejście przez tor nr 3 w poziomie szyn. Obsługę podróżnych zapewniała poczekalnia w drewnianym, ponad 100 – letnim budynku dworca, usytuowanym na lekkim podwyższeniu z prawej strony toru nr 3, na wysokości końca peronu.
Ruchem na stacji kierowały dwie, parterowe, drewniane nastawnie: dysponująca Po zlokalizowana na południowej głowicy stacji oraz wykonawcza Po-1 na północnej głowicy. Drogi przebiegu układane były za pomocą rozjazdów ręcznych oraz semaforów kształtowych.
Na północnej głowicy stacji znajdował się tor wyciągowy (w kierunku Sokołowa Podlaskiego) z którego początek brała bocznica do Zakładu Betonów “Prefabet” (późniejszy “Solbet”).
Na południowej głowicy stacji z prawej strony torów 1 i 3 znajdował się tor nr 5 zakończony kozłem oporowym, przy którym usytuowano rampę i magazyn miejscowych zakładów produkujących paszę.
Przez całą długość stacji po lewej stronie toru głównego 1 ciągnął się tor główny – dodatkowy nr 2 oraz tor boczny 4 przy którym znajdowała się wysoka rampa oraz plac rozładunkowy.
Wyjazdy z torów bocznych oraz bocznicy zakładów betonowych i paszowych zabezpieczone były ręcznymi wykolejenicami.
Zarówno na północnej jak i południowej głowicy stacyjnej znajdowały się przejazdy kolejowe, niestrzeżone.

Stan na rok 1993

Ostatni rozkład jazdy

Lokalizacja przystanku

Galeria

Źródła:
atlaskolejowy.net, bazakolejowa.pl, Program Funkcyjno – Użytkowy dla przetargu nieograniczonego na projekt i budowę linii kolejowej nr 55, Urząd Gminy Suchożebry, World Rail Photo